Het verjaardagscadeau dat ik mezelf gaf 💉

🎞 Uit mijn videodagboek

26 september 2025

Dit is de allereerste video waarin ik openlijk vertelde over mijn Reta-reis. Ik vond het ontzettend spannend en had geen idee wat deze video uiteindelijk los zou maken.

Bekijk hier de eerste video die ik op TikTok poste 💉

Toen ik deze video opnam, hoopte ik stiekem dat een paar vrouwen zich zouden herkennen in mijn verhaal.

Dat er uiteindelijk binnen een paar weken een warme community zou ontstaan van vrouwen die allemaal hetzelfde verlangden, had ik nooit durven dromen.

Waarom ik besloot te beginnen met mijn Reta-reis

15 september. 10 uur 's ochtends. Mijn 43e verjaardag.

Ik stond in de keuken met een injectie in mijn hand en dacht maar één ding: "Doe ik hier wel goed aan?"

Vier weken eerder had ik hem al in huis gehaald. Vier weken lag hij ongebruikt in de koelkast. Niet omdat ik er niet achter stond, maar omdat de stap in mijn hoofd veel groter was dan de stap zelf. 

Ik haalde diep adem. Dit was misschien niet het meest voor de hand liggende verjaardagscadeau. Voor mij voelde het wel zo. Niet omdat ik droomde van een bepaald getal op de weegschaal. Niet omdat ik ineens maat 36 wilde hebben. Ik wilde vooral één ding: me weer thuis voelen in mijn eigen lichaam.

Het lichaam dat ik niet meer herkende

Als ik terugkijk, begon dit verhaal eigenlijk jaren eerder. Na mijn scheiding in 2017 viel ik ongeveer twintig kilo af. Ik voelde me geweldig. Energiek, fit en sterk. Het was zo'n periode waarin je weer in de spiegel kijkt en denkt: hé, daar ben ik weer. Maar het leven stond niet stil.

Ik kreeg een nieuwe relatie, corona  en langzaam veranderde er van alles. Achteraf weet ik dat ook mijn hormonen begonnen te veranderen, maar dat wist ik toen nog niet. De kilo's kwamen terug. Niet ineens twintig tegelijk, maar langzaam. Eerst een paar. Daarna nog een paar. Tot ik op een punt kwam waarop ik mezelf niet meer herkende. Mijn BMI lag rond de 30. En nee, ik weet dat een BMI niet alles zegt. Maar toen ik niet eens meer in een maat 48 van Zara paste, had ik geen rekensom nodig om te weten dat ik me niet prettig voelde in mijn lichaam. Het was frustrerend. Niet alleen omdat ik was aangekomen, maar vooral omdat alles wat vroeger werkte, ineens niet meer werkte.

Ik schakelde een sportfysiotherapeut in. Ik werkte samen met een voedingscoach. Ik ging nóg beter op mijn voeding letten en dook steeds dieper in de wereld van gezondheid. En weet je wat ik ontdekte? Dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel verkeerd deed. Sterker nog, soms at ik juist te weinig.

Door het sporten voelde ik me fitter en sterker, maar het afvallen bleef ontzettend moeizaam. Natuurlijk had ik mijn hele leven kunnen laten draaien om sporten en calorieën tellen, maar met een baan, een gezin en twee kinderen voelde dat niet als een leven dat ik wilde leiden.

In dezelfde periode ontdekte ik dat ik in de perimenopauze zat. Voor het eerst vielen er puzzelstukjes op hun plek. Misschien was mijn lichaam niet lui. Misschien was ik niet mijn discipline kwijt. Misschien was het menselijk lichaam gewoon iets ingewikkelder dan "elk pondje gaat door het mondje". Die gedachte gaf rust.

"Was er maar een pil..."

Mijn man zei regelmatig: "Was er maar een pil die je kon nemen."

En eerlijk? Ik moest daar altijd een beetje om glimlachen. Niet omdat ik het een slecht idee vond, maar omdat ik nooit had gedacht dat zoiets iets voor mij zou zijn. Natuurlijk had ik weleens gekeken naar Mounjaro. Maar ik kwam vooral terecht bij dure klinieken en eerlijk is eerlijk: ik vond het ook gewoon spannend. Jezelf injecteren doe je niet zomaar. En hoe wist ik eigenlijk of ik de juiste keuze maakte?Dus deed ik wat ik altijd doe als ik iets spannend vind.

Ik ging lezen. Onderzoeken. Leren. Mijn nieuwsgierigheid won het langzaam van mijn twijfel. Tijdens een vakantie in Frankrijk hadden mijn man en ik het er opnieuw over. Hij zei heel rustig: "Waarom zou je het niet doen? We kunnen tegenwoordig zoveel. Je doet al alles wat je kunt."

Dat was misschien wel de eerste keer dat ik écht dacht: Misschien heeft hij gelijk.

Niet omdat ik de makkelijke weg zocht. Maar omdat ik voelde dat ik alles had gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag. Ik zocht geen wondermiddel. Ik zocht een manier om weer samen te werken met mijn lichaam.

Vier weken in de koelkast

Toen ik uiteindelijk besloot ervoor te gaan, bestelde ik mijn eerste vial. En daarna? Toen deed ik... niets. Vier weken lang lag hij in de koelkast. Iedere keer als ik de deur opende, zag ik hem liggen. Iedere keer dacht ik: Morgen misschien. Niet omdat ik twijfelde aan mijn keuze, maar omdat het allemaal nieuw was.

Totdat het 15 september werd. Mijn verjaardag. Om tien uur 's ochtends zette ik mijn eerste injectie. En gek genoeg voelde dat niet als falen. Het voelde als kiezen voor mezelf.

Rust

Na een paar dagen gebeurde er iets wat misschien heel klein klinkt. Maar voor mij voelde het enorm. Tijdens het avondeten zat ik halverwege mijn bord en dacht ik: Ik heb genoeg.

Niet omdat ik mezelf iets verbood. Niet omdat ik streng was. Ik was gewoon verzadigd. Dat was nieuw. Voor het eerst in lange tijd voelde eten rustig. Ik kon gewoon met mijn gezin mee-eten en stoppen wanneer mijn lichaam aangaf dat het genoeg was. Dat kleine moment gaf me vertrouwen.

Misschien zou dit anders worden dan alle eerdere pogingen.

De eerste video

Elf dagen later besloot ik iets te doen wat ik misschien nog wel spannender vond dan die eerste injectie. Ik zette mijn verhaal online. Sterker nog, er gingen twee video's aan vooraf waarin ik mijn gezicht niet eens liet zien. Pas bij de derde opname dacht ik: Waarom eigenlijk?

Als ik wil dat we hier eerlijk over praten, dan moet ik zelf ook eerlijk durven zijn. Dus drukte ik op Publiceren. Je kan hier de video bekijken! 

Benieuwd hoe die eerste weken écht verliepen? In het volgende deel neem ik je mee in mijn eerste ervaringen, de twijfels, de verrassingen en wat ik toen nog helemaal niet wist.

💛 Nog even dit...
Ik deel hier mijn eigen verhaal. Niet omdat ik denk dat iedereen dezelfde keuzes moet maken, maar omdat ik weet hoe waardevol het kan zijn om een eerlijk verhaal van iemand anders te lezen. Zie deze blog daarom als mijn persoonlijke ervaring, niet als medisch advies. Blijf vooral nieuwsgierig, stel vragen en maak de keuzes die bij jou passen.